เพราะสังคม ประเมินค่าที่จนรวย

คนจึงสร้างเปลือกสวย ไว้สวมใส่

หาสังคม วัดค่าที่ภายใน

คนจะสร้างแต่จิตใจที่ใฝ่ดี

กว่าจะเป็นผีเสื้อสีปีกสวย

เวลาช่วยให้งามตามวิถี

จากหนอนเป็นดักแด้ ถูกย่ำยี

กลับดูดีเมื่อลอกคราบ ภาพน่ายล

เปรียบเร่งรัด ตัดสินคนเพียงแรกเห็น

ผิดประเด็นผลลัพธ์จึงสับสน

เมื่อไม่ได้รับรู้ ถึงตัวตน

ตัดสินคนด้วยภาพลักษณ์ มักพลาดไป

ความสำเร็จมักอยู่ไกล เกินไปถึง

กับคนซึ่งนั่งหงอยและคอยหา

ความสำเร็จ จะมาอยู่แค่ปลายตา

กับคนที่คิดว่า ต้องพยายาม

ไม่มีคำว่าแพ้หากว่าเราได้เริ่ม

ไม่มีคำว่าอยู่ที่เดิมหากเราได้ค้นหา

ไม่มีคำว่าเป็นที่หนึ่งหากยังต้องพึ่งพา

ไม่มีคำว่าดีกว่าหากว่าเราไม่ตั้งใจ

ความห่างไกล สอนให้ใจคิดถึง

ความรำพึง จะสอนตอนห่วงหา

ความเชื่อใจ จะสอนตอนนินทา

แต่ความกล้า จะสอนตอนเรากลัว

ถ้าจะแพ้อย่าอ่อนแอให้ใครเห็น

ถ้าอยากเป็นคนเข้มแข็งต้องแกร่งไว้

ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้อง ให้หน่ำใจ

แต่ขอให้ได้อะไรจากน้ำตา

อย่าทำ  ในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์

อย่าคิด  ในสิ่งที่ไม่มีค่า

อย่ารอ  ในสิ่งที่ไม่มีมา

อย่าไขว่คว้า  ในสิ่งที่ไม่มีจริง

วิธีดูคนที่ได้ผลคือ  ดูวิธีปฏิบัติต่อคนที่เขาไม่มีผลประโยชน์ด้วย

น้องที่บริษัทมาเล่าให้ฟังว่าหลานเค้าเป็นคนช่างพูดมาก พึ่งเรียนอนุบาลเองแต่มันก็มีเรื่องตลกที่เราฟังแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ก็คือ

ยายเค้าอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ด้วยความที่อายุก็มากแล้วสายตาก็เริ่มมองตัวหนังสือไม่ได้  ก็สั่งลูกสาวให้ไปเอาแว่นตามาให้

“ .....ไปเอาแว่นตามาให้แม่อ่านหน่อย  แม่อ่านหนังสือไม่ออก”

เด็กน้อยนั่งอยู่ใกล้ๆยาย ได้ยินยายบอกอา  ก็รีบตะโกนบอกอาว่า

“ อา  เอาแว่นตามาให้หนูด้วย  หนูจะได้อ่านหนังสือออก”

เด็กหนอเด็ก...  อายุพึ่งอนุบาลจะอ่านหนังสือออกได้ไง  คงไม่รู้ว่าอ่านไม่ออกก็คือมองไม่ค่อยเห็น....

มีเรื่องประทับใจมากๆ  มันอาจเป็นเรื่องเล็กๆ นะแต่สำหรับเรารู้สึกภูมิใจสุดๆ  วันนั้นเราจะเดินทางกลับต่างจังหวัดจองตั๋วรถเรียบร้อย  ไปหมอชิตกับเพื่อนอีกคนแต่เพื่อนเรารถออกก่อนเพื่อนไปสายอีสานเราไปสายเหนือ  เพื่อนชวนไปนั่งรอโรงอาหารชั้นสองของหมอชิต

เราสองคนใส่กางเกงขาสั้นทั้งคู่ นั่งรอเหมือนวัยรุ่นทั่วไป (ขอวัยรุ่นสักวันเฮอะ) วันนั้นก็มีวัยรุ่นเยอะเหมือนกัน ผู้ใหญ่ก็มีนิดหน่อย เรากับเพื่อนก็เม้าท์ๆ กันเราเริ่มมองเห็นนาฬิกาที่โรงอาหารอีกห้านาทีแปดโมงเช้า  ในใจคิดว่าเราจะลุกยืนหรือเปล่าถ้าคนอื่นไม่ลุกจะทำไง เราบอกเพื่อนว่าลุกกันไหม? เพื่อนบอกไม่ลุกหรอกไม่มีคนลุก  โต๊ะอื่นก็ทำเหมือนไม่สนใจก็มองหน้ากันลังเลเหมือนกัน  ตอนนั้นคนก็เดินกันเยอะจริงๆ  บางคนก็นอนด้วย  เวลาเริ่มนับถอยหลังพอเริ่มร้องเราก็ลุกขึ้นยืน พร้อมบอกเพื่อนว่า “เฮ้ย  แกลุกขึ้นดิคนไทยป่ะเนี่ย” (ตอนนั้นไม่มีคนลุกยืนเลยนะ  ในใจยังคิดว่าถ้าไม่มีคนลุกเราก็จะนั่งลงเหมือนเดิมแต่ผิดคาด) แล้วเพื่อนก็ลุกขึ้น  โต๊ะอื่นๆ ลุกกันหมดเลย  คนที่เดินๆ อยู่หยุดเดิน  เราแอบมองออกไปข้างนอกผู้คนที่เดินอยู่พอมาถึงโรงอาหารเห็นคนยืนนิ่งก็หยุดเดิน และคนอื่นๆ ก็ทำตาม  และยืนนิ่งกันหมดเลย ต่างชาติที่เดินมาก็หยุดนะ(คงงงด้วยมั่ง) ... พอเพลงชาติจบ

ความรู้สึกที่ภาคภูมิใจมันเกิดขึ้น บอกไม่ถูกเลย ถ้าวันนั้นไม่มีใครยืนคนแรกทุกคนคงทำเหมือนไม่ได้ยิน  และมันนานมากแล้วที่เราไม่ได้ยืนฟังเพลงชาติไทยตอนแปดโมงเช้า  มันไม่ได้ทำให้เราเสียเวลาสักนิด ก็แค่ยืนนิ่งๆ ไม่กี่นาทีและไม่รู้ว่าจะอายอะไรเกิดเป็นคนไทยน่าภูมิใจสุดๆ

ส่วนใหญ่เราก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าที่เกิดขึ้นกับเราเพราะถ้าพิสูจน์ไม่ได้เราก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ก็เหมือนกับเมื่อก่อนมีเพื่อนผู้หญิงมาอยู่กับเราสองคนรวมแล้วพักห้องนี้ก็สามคน เมื่อก่อนมีเรากับน้องสาวพี่เขยสองคน น้องสาวพี่เขยเห็นโน่นเห็นนี่บ่อยมากเราก็บอกว่าไม่เคยเห็นคิดมากหรือเปล่า นอนเยอะเกินไปมั่ง พอเพื่อนเรามาอยู่ด้วยอีกคนเพื่อนคนนี้เป็นคนขึ้กลัวผีมาก เราบอกเพื่อนว่า ถ้าดึกๆเรานอนหลับอยากปลุกถ้ามันเป็นเรื่องไร้สาระ  เพื่อนเราไม่กล้าปลุกแต่ทุกวันเพื่อนจะเอาพระมาไว้ใกล้ๆตัว แต่แปลกนะสองคนกลัวผีแต่สวดมนต์กันไม่ได้สักบท แล้วสองคนนี้ดันเห็นอะไรคล้ายๆ กันเล่าเหมือนๆกันอีก แถมเรื่องตึกเรามีเจ้าที่เฮี้ยนมากแผ่ออกมาอีก แล้วน้องพี่เขยก็ย้ายไปอยู่กับแฟนเค้า เหลือเรากับเพื่อนสองคน(แต่ตอนนี้เพื่อนเราแต่งงานไปอยู่กับสามีเค้าแล้ว) เพื่อนเราเล่าว่าเค้าเป็นคนที่เห็นผีหรือดวงจิตบ่อยมากเคยกรี๊ดแล้วช๊อคกลางศาลามาแล้ว เราก็พึ่งรู้ก็เลยบอกเพื่อนว่าไม่ต้องกลัวห้องเรามีพระหลายองค์แล้วเราก็ไหว้พระประจำ และแผ่เมตตาด้วย  แล้ววันหนึ่งเพื่อนก็บอกว่านอนกลางวันเพราะเข้ากะตอนกลางคืน นอนอยู่ดีๆ มีผู้ชายตัวโตมากก้มมามองหน้าเค้า  แล้วก็เดินออกไป เพื่อนเราบอกว่า เค้าเป็นเจ้าที่ของที่นี่และดูแล้วเค้ามาดีคงมาดูแลเท่านั้นหลังจากวันนั้นเพื่อนเราก็ไม่ได้กลัวเรื่องแบบนี้เวลาที่นอนอยู่ตึกนี้

                เราก็ไม่สามารถบอกอะไรใครได้เพราะเราเองก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเหมือนกัน... แต่ว่าวันนี้เราจะนอนหลับหรือเปล่าเนี๊ยไม่รู้ว่าจะมีงูอีกหรือเปล่า  แต่ก่อนจะนอนเราจะแผ่เมตตาให้เค้าแล้วกัน พรุ่งนี้จะเอาแรงที่ไหนไปทำงานนะ  และพรุ่งนี้ต้องเดินทางตอนกลางคืนไปต่างจังหวัดร่วมงานเผาศพพ่อบุญธรรมอีกด้วย  ตอนนี้ก็เริ่มเพลียแล้วเหมือนกัน อีกสักพักจะได้ไปนอนจะได้หลับสนิท

                สัพเพสัพตา .....................

อีกเรื่องที่เราแปลกใจคือ เรื่องมีอยู่ว่าวันหนึ่งเรานั่งรถตู้บริษัทกลับจากทำงานพร้อมพนักงานคนอื่นๆ จู่ๆเราได้กลิ่นเหม็นมากพี่คนหนึ่งในรถกำลังเปิดกระจกด้วยเราก็ขอให้ปิดแต่ไม่ได้บอกว่าได้กลิ่นพี่เค้านึกว่าเราหายใจไม่ออกตามฉบับโรคประจำตัวเรา วันรุ่งขึ้นเรามีหน้าที่ลงมาในส่วนงานผลิตเพื่อตามงานเราได้กลิ่นธูปตลอดกลิ่นแรงมาก วันแรกก็นึกว่าแม่บ้านไหว้ศาลพระภูมิพอวันที่สองเราก็ได้กลิ่นอีกก็ยังคิดว่าเป็นของบริษัทข้างๆ บ้าง วันที่สามกลิ่นนั้นเราก็รู้สึกเหมือนเดิมทุกครั้งที่ลงมาในฝ่ายผลิตมีคนเดินข้างๆเรา เราถามว่าได้กลิ่นอะไรไหมเค้าบอกไม่ได้กลิ่น เราก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันมองไปบริษัทข้างๆ เค้าก็ไม่มีไหว้ศาลรวมทั้งที่บริษัทเราด้วย  พอวันที่สี่เราไม่ได้ลงไปข้างล่างอีกก็ถามน้องอีกคนที่ลงไปแทนว่าได้กลิ่นธูปหรือเปล่าน้องบอกไม่ เย็นวันนั้นเราเดินไปข้างล่างอีก  มีพี่ที่เป็นหัวหน้าผลิตมาถามเราว่ารู้จักคนชื่อสุพรรณ บริษัทลูกค้าหรือเปล่า เราบอกเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้าและรู้ว่าพี่ๆข้างล่างจะสนิทกับคนนี้มากๆ ว่างๆก็แวะมาหากัน  พวกพี่เค้าบอกว่าคนชื่อสุพรรณเค้าแอบชอบเรา  มาบริษัทเราทีไรเค้าบอกอยากเห็นหน้าเรา  เราก็ยิ้มๆแต่ต้องหุบทันทีที่พวกพี่เค้าบอกว่า คนชื่อสุพรรณตายแล้ว ตายประมาณสี่ห้าวันแล้วนั่งดูทีวีอยู่ดีๆ ก็ช๊อคตาย แล้วเราก็นับวันที่เรารู้สึกแปลกๆ แล้วมีพี่สองคนเป็นคนรับรู้ว่าเราได้กลิ่นประหลาดมาตลอด พวกพี่เค้าก็พึ่งจะรู้ข่าวกัน  หลังจากนั้นเราไม่ได้กลิ่นธูปหรืออะไรอีกเลยแต่ได้ข่าวว่าที่บริษัทลูกค้าเราที่เค้าทำงานตอนมีชีวิตอยู่มีคนเห็นเค้ามาทำงาน โดนไปหลายคนเหมือนกัน

อ้อลืมเล่าอีกว่าปกติเราจะเป็นคนไม่ชอบฝันอะไร ถ้าคิดจะหลับหัวสมองจะว่างมากๆจะไม่เก็บเอาอะไรมาฝัน หรือฝันเห็นคนโน้นคนนี้  ถ้าฝันเรื่องนั้นส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ แต่มันอาจเร็วหรือช้าบอกไม่ได้เพราะถ้าคุ้นๆ กับเหตุการณ์อะไรบางอย่างเหมือนเราดูหนังรอบสองแล้วเดาออกว่าต่อไปจะเป็นอะไร  แล้วมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับอะไรแปลกสำหรับเรา คือเท่าที่เรารู้ตัวนะ มีพี่ที่เรารู้จักและสนิทมากเมื่อก่อนพี่เค้าอยู่ตึกเดียวกับเราแต่ย้ายไปอีกตึกหนึ่งเป็นพี่ชายที่ปรึกษาได้ทุกเรื่องสำหรับน้องๆ  พี่เค้าเสียชีวิตกะทันหันเรารู้ข่าวตอนเย็นวันนั้น วันก่อนเราโทรไปถามทางพี่เค้าพี่บอกว่ามาโรงพยาบาลยังคุยแซวเล่นกันอย่างสนุกสนานตามนิสัยไม่คิดว่าพี่จะอาการหนักพี่เค้าเสียชีวิตเพราะหัวใจล้มเหลว พี่เค้าอายุสามสิบกว่าๆ หนักประมาณเกือบร้อยโลได้คืนนั้นหลังจากเรารู้ข่าวกัน ก็แยกกันไปนอนห้องใครห้องมันประมาณเที่ยงคืนเสียงโทรศัพท์ภายในห้องเราดังขึ้นเรากำลังจะนอนเห็นเวลาอย่างชัดเจนใจนึกว่าเพื่อนหญิงเรากลัวผีโทรมาหา เรารีบไปรับสายผลคือไม่มีเสียงใครพูดอะไรเลย มีแต่เสียงลมเราถามชื่อก็ไม่ตอบเช้ามาถามเพื่อนหญิงว่าโทรมาหรือเปล่า เพื่อนบอกว่าไม่ได้โทรไปแล้วเมื่อคืนโทรศัพท์ห้องเพื่อนก็ดังเหมือนกันแต่เพื่อนกลัวไม่ลุกไปรับ เราสองคนก็งงกับเรื่องนี้เหมือนกันเพราะใครนะโทรมาแกล้งเราสองคนแต่ไม่มีใครรู้จักพี่เค้า และรู้จักห้องเรา และห้องเพื่อนหญิงเราไม่น่ามีใครมาแกล้งก็สรุปกันว่าพี่เค้าคงมาบอกให้เรารู้กันมั่งว่าได้จากโลกนี้ไปแล้ว

ปกติเป็นคนที่ไม่ได้กลัวอะไรง่ายๆ หมายถึงสัตว์ต่างๆนะ  แต่วันนี้นั่งเล่นคอมฯอยู่ดีๆ ไม่รู้อะไรดลใจให้เอามือไปหยิบกระดานที่ใช้รองวาดภาพที่ตั้งหลังโน๊ตบุ๊ค แล้วสิ่งที่เห็นหลังกระดานคือ คล้ายๆ เชือดเส้นหนึ่งสีเทามีจุดๆคล้ายสายไฟ มือก็จะไปหยิบทิ้งแต่มันเลื่อยหนีรีบยกมือขึ้น ตอนนั้นยังไม่กลัวนะ  แต่พอเอาไม้กวาดมาเขี่ยอีกทีทั้งร้อง รีบถอยมาตั้งหลักไม่รู้ว่าจะทำอย่างไง อยู่ห้องพักคนเดียวด้วย  รีบโทรหาเพื่อนหญิงที่อยู่ตึกเดียวกันมาเป็นเพื่อนกะว่าจะจัดการเอง แต่พอทำแล้วมันรู้สึกกลัวขึ้นมาเราสองคนร้องโว้ยวายแข่งกันทั้งกลัวๆกล้าๆ

ตัดสินใจก่อนมันจะเลื่อยไปที่อื่น โทรหาลุงเจ้าของตึกมาช่วยเอามันออกไป  ลุงมาถึงดันมองไม่เห็นนึกว่ามันเป็นเชือกเหมือนเราเลยต้องชี้ให้ดู แล้วลุงก็จัดการฆ่ามันตาย ตัวมันประมาณนิ้วก้อยเราได้ยาวประมาณสิบเซ็นต์ได้นะ

ความกลัวขึ้นหัวเลยทีนี้ เพราะย้อนกลับไปคิดว่าเมื่อก่อนตอนอยู่บ้านต่างจังหวัดเคยมีงูขึ้นมานอนในห้องนอนเราไม่รู้มันมาตอนไหนนอนกับมันมากี่วันไม่รู้แต่วันนั้นพอรู้วิ่งโว้ยวายออกจากห้องแทบไม่ทัน  ตอนนั้นเป็นบ้านเราเองมีพ่อกับแม่อยู่ด้วยเราไม่กล้านอนห้องตัวเองต้องขอไปนอนกับพ่อแม่เลย  และตอนมาทำงานใหม่ๆ อยู่ห้องชั้นล่างสุดเพราะสะดวกแต่น่าฝนไม่รู้ตะขาบตัวเล็กๆมาจากไหนมันมาแกะตัวเราเยอะเลย ตอนนั้นเราพักกับพี่ แต่พี่ไม่เป็นอะไรแล้วมันไม่ไปหาพี่เราเลยทั้งๆที่พี่นอนขวางทางมันอยู่ คืนนั้นเรารีบเปิดไฟหามันใหญ่เลยพี่บอกไม่เห็นอะไรเลย หาว่าเราละเมอคิดไปเองแต่แล้วพี่ก็เห็นมันเกาะที่ขาเราไม่งั้นคงไม่เชื่อเราแน่ๆ คืนนั้นเราเปิดไฟนอนและนอนไม่หลับเลยเพราะระแวง

เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับเราหรือห้องเราเพราะเรานั่งเล่นคอมฯตลอดทั้งคืน ตอนกลางวันเราก็เล่นไม่เห็นมีอะไรเลยเราก็รื้อโต๊ะอยู่ไม่เห็นอะไรแล้วห้องเราก็อยู่ชั้นสี่ไม่รู้มันมาจากไหน หรือห้องเราจะรกจริงๆนะ แต่ห้องอื่นๆก็มีทำไมไม่ไปล่ะ ชั้นหนึ่งถึงชั้นสามหรือว่าจะชั้นสี่ของเราก็เหอะมีอยู่หลายห้องด้วยคนที่เค้าไม่กลัวหรืออยู่กันหลายคนมันก็ไม่ไปหานะ มาหาคนอย่างเรา (ตอนที่อยู่ต่างจังหวัดห้องพี่สาวกับพี่เขย หรือห้องพ่อกับแม่งูมันก็ไม่ไปนะมาห้องเราคนเดียวเลย) หลังจากที่พบเรารื้อห้องทุกมุม เพราะปกติจะชอบเปิดหลังทิ้งไว้  รวมถึงตู้เสื้อผ้าด้วยนี่ที่ตู้เสื้อผ้าเรายังไม่ได้รื้อดูเลยเพราะกลัวจะเจอแล้วไม่กล้านอนที่ห้อง  ถ้าไม่กล้านอนเราก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนกะว่าถ้าไม่เพลียเราก็นอนไม่หลับแน่เพราะความกลัว เพื่อนหญิงบอกว่าจะพบเนื้อคู่มั่งแต่เราไม่เชื่อหรอก

1.นึกไว้เสมอว่าการโกรธ 1 นาที จะทำให้ความทุกข์อยู่กับคุณ 3 ชั่วโมง

2.ถ้ายิ้มให้กับคนที่อยู่ในกระจก รับรองว่าเขาต้องยิ้มกลับมาทุกครั้งแน่

3.ลองปลูกต้นไม้เองสักต้น การเติบโตของมันจะบ่งบอกตัวตนของคุณได้

4.หลับตานิ่งๆสักสามนาที เมื่อรู้สึกว่าอะไรที่อยู่ตรงหน้ามันช่างยากเหลือเกิน

5.ระหว่างแปรงฟัน ฮัมแพลงด้วยจนจบ จะทำให้ฟันสะอาดขึ้นสองเท่า

6.เคี้ยวข้าวแต่ละคำให้ช้าลง จากที่รสชาดธรรมดา ก็จะอร่อยขึ้นเยอะเลย

7.ไม่ว่าผมจะสั้นหรือยาวแค่ไหน ก็ต้องการให้หวีอย่างถนุถนอมเหมือนกันหมด

8.การขึ้นลงบันใดสูงๆ แบบไม่ให้เมื่อย คือการไม่นับว่ากำลังยืนอยู่บันใดขั้นที่เท่าไร

9.คนตาบอดจะเห็นว่าคุณสวย/หล่อมากๆทันที ที่คุณถามเขาว่า "ช่วยพาข้ามถนนไหมคะ/ครับ?"

10.เมื่อจะหยิบเศษเงินให้ขอทาน ไม่จำเป็นต้องนับก่อนที่หย่อนลงกรป๋องหรอก

11.ควรหัดพูดคำว่า "ไม่เป็นไร" ให้เคยปากมากกว่าการพูดคำว่า "จะเอายังไง"

12.ลองตั้งนาฬิกาให้เร็วขึ้น 15 นาที รับรองว่าจะไม่ค่อยไปสายเหมือนก่อน

13.สัตว์เลี้ยงที่บ้านเก็บความลับเก่ง เรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้จึงควรเล่าให้มันฟัง

14.อาหารที่ไม่ชอบกินตอนเด็ก ลองตักเข้าปากอีกที เผื่อจะกลายเป็นอาหารจานโปรด

15.เขียนชื่อคนที่เกลียดใส่กระดาษแล้วฉีกทิ้ง ความเกลียดจะเบาบางลงเรื่อยๆ

16.ให้ปล่อยให้น้ำตาไหลโดยไม่ต้องเช็ด เมื่อน้ำตาแห้งแล้วแทบดูไม่ออกว่าเพิ่งร้องให้

17.ตุ๊กตาและของเล่นเก่าๆ จะทำให้เรายิ้มได้เสมอเมื่อไปหยิบมาเล่นอีกครั้ง

18.ก่อนจะซื้ออะไรก็ตาม ต้องคิดหาประโยชน์ของมันให้ได้อย่างน้อยสามข้อก่อน

19.ถึงเสื้อกางเกงในตู้จะมีอยู่น้อย แต่ถ้าใส่สลับกันไปเรื่อยๆ ก็ดูเหมือนมันมีเยอะเอง

20.ซาลาเปา 1 ลูกกินได้ 2 คน ลูกชิ้นปิ้ง 1 ไม้กินได้ 4 คนถ้าคุณคิดจะแบ่งเท่านั้นเอง

21.เลือกให้ของขวัญคนที่ไม่เคยได้ดีกว่า ให้คนที่ได้เยอะจนจำชื่อคนที่ให้ไม่ได้

22.ในวันที่รู้สึกเศร้าๆ เหงาๆ เดินไปซื้อดอกไม้ให้ตัวเองสักดอกก็จะดีขึ้น

23.แอบรักใครสักคน ยังไงก็ยังดีกว่าไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกรักมันเป็นอย่างไร

24.ถึงจะไม่ออกไปไหน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะแต่งตัวสวยๆ หล่อๆ ไม่ได้นิ

25.ฝึกโรแมนติกง่ายๆ คนเดียวบ้าง ด้วยการนั่งนับดาวให้ครบ 100 ดวงก่อนนอน

26.ถ้าคุณเช็ดกระจกที่ขุ่นมัวที่สุดจนใสได้ ทำไมคุณจะเรียนดีกว่านี้ไม่ได้

27.พยายามอ่านหนังสือทุกชนิดในมือให้จบเล่ม มันอาจจะไม่สนุกแต่ก้มีประโยชน์แฝงอยู่

28.วันที่ตื่นเช้าๆ ให้บิดขี้เกียจนานที่สุดเท่าทีจะนานได้ ถ้าขี้เกียจออกกำลังกาย

29.แค่เอาข้าวที่กินไม่หมดไปให้หมาที่เดินผ่าน ก็เป็นการทำบุญที่ไม่ต้องลงทุนแล้ว

30.ปิดไฟดวงที่ไม่จำเป็นในบ้าน แม่จะได้มีค่าขนมเพิ่มขึ้นอีกหลายบาท

…..ผมเป็นลูกคนเดียว พ่อกับแม่เป็นพนักงานธนาคาร 
ท่านเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยเดียวกัน เรียนอยู่คณะเดียวกัน 
เพียงแต่พ่อเรียนสูงกว่าแม่หนึ่งปี ทั้งคู่ก็เป็นลูกคนเดียว 
แม่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน มีฐานะค่อนข้างดี 
ส่วนพ่อเป็นลูกกำนันอยู่ที่ประจวบคีรีขันธ์ ฐานะพอใช้ได้ 
เมื่อจบออกมาท่านก็ได้งานทำที่ธนาคารเดียวกันอีก 
เมื่อยังเป็นพนักงานตำแหน่งเล็กๆ นั้น 
ท่านอยู่สาขาธนาคารใกล้กัน 
พ่อต้องขับรถไปส่งผมที่โรงเรียนอนุบาล แล้วจึงไปส่งแม่ที่สาขาธนาคารของแม่ 
ก่อนขับรถต่อไปที่สาขาที่พ่อทำงานอยู่ ซึ่งไม่ห่างไกลกันนัก 
เวลากลางวันพ่อจะขับรถมาหาแม่ เอาอาหารที่เตรียมไว้ 
หรือซื้อหาไว้ไปรับประทานกับแม่แล้วรีบกลับไปสาขาของตนเอง 
งานเลิกก็กลับไปรับแม่ แล้วเลยมารับผมที่โรงเรียน 
นี่เป็นเรื่องประจำวันเมื่อครั้งผมยังเป็นเด็ก 

พ่อไม่ออกไปสมาคมกับเพื่อนฝูงในตอนค่ำโดยไม่มีแม่เด็ดขาด 
ทั้งที่แม่เป็นผู้หญิงเรียบร้อย ผมไม่เคยเห็นแม่แสดงอาการหึงหวงพ่อแม้แต่ครั้งเดียว 
วันเสาร์-อาทิตย์ หรือวันหยุด 
เราทำกิจกรรมร่วมกันอย่างไม่เคยแยกจากกันมาโดยตลอด 
จนเป็นครอบครัวที่ถูกกล่าวขวัญถึงว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่น 
พ่อกับแม่เป็นคู่สามีภริยาที่ได้รับการยกย่องเป็นตัวอย่างในเรื่องความรัก ความเอ็นดู เป็นสิ่งที่ครอบครัวเราภูมิใจมาก 

เมื่อผมโตเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร 
พ่อกับแม่ตื่นแต่มืด เพื่อไปส่งผมที่โรงเรียนใกล้สวนลุมฯ 
เพราะโรงเรียนเข้าเช้ามาก จนกระทั่งเมื่อ 
เข้าโรงเรียนนายร้อยตำรวจนั่นแหละ 
ผมจึงห่างพ่อแม่ไปบ้าง แต่ก็เฉพาะในวันธรรมดาเท่านั้น 
ส่วนวันหยุดพ่อกับแม่จะไปคอยหน้าโรงเรียนแล้วกลับบ้านด้วยกัน 

ผมคิดเสมอว่าวันหนึ่งเมื่อมีครอบครัวเป็นของตนเอง 
ผมจะต้องมีครอบครัวเหมือนพ่อกับแม่นี่แหละ 
ระหว่างอยู่โรงเรียนนายร้อย ผมเล่นกีฬาหนัก 
ผมชอบออกไปวิ่งนอกบ้านในวันหยุด โดยมีพ่อวิ่งตามไปด้วยบ้างบางครั้ง 

ซอยที่บ้านลึกประมาณกิโลเมตรเศษ 
ไม่มีรถสัญจรไปมาเพราะเป็นซอยตัน 
เป็นที่ดินที่พนักงานธนาคาร 
ลงขันกันซื้อ ตัดถนนเป็นซอย จึงรู้จักกันทั้งซอย 
ปากซอยที่ตึกแถว 3 คูหา ก็เป็นของพนักงานธนาคารเหมือนกัน 
ทำเป็นร้านชำ ร้านขายอาหาร และร้านถ่ายรูป 
ผมกับพ่อมักวิ่งกันจนไปถึงปากซอย 
แล้ววิ่งย้อนกลับ พ่อจะเดินกลับ เพราะพ่อวิ่งไม่ไหว 
ผมต้องวิ่งจนเหงื่อท่วมแล้วค่อยเข้าบ้าน 
บางครั้งพ่อก็แวะคุยกับพนักงานที่เป็นเจ้าของร้านค้า 

ตึกแถวห้องแรกที่นับจากท้ายซอยเป็นร้านชำ 
มีญาติของเจ้าของร้านเป็นผู้ดำเนินการ เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาดี 
อายุอานามคงมากกว่าผมไม่เกินสิบปี 
ผมรู้จักเธอ เคยคุยด้วยสองสามครั้ง 
แต่เมื่อผมออกจากโรงเรียนนายร้อยเป็นนายตำรวจแล้ว 
ได้ยินว่าเธอไม่ได้ช่วยญาติค้าขายแล้ว 
กลับไปทำงานส่วนตัวที่จังหวัดลำปาง 

เมื่อผมจบเป็นนายตำรวจ แม่เริ่มล้มป่วยลง 
แม่มีอาการของโรคหัวใจ เหนื่อยง่าย ในที่สุดแม่ต้องออกจากธนาคาร 
เพราะทำงานต่อไปไม่ไหว 
ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ ผมพยายามกลับมานอนบ้านทุกวันที่มีโอกาส 
เพื่อกลับมาหาแม่ 

ทุกครั้งที่กลับบ้านผมมักเห็นพ่อนั่งกุมมือแม่ 
ขณะที่แม่นอนหลับตา 
หากเป็นยามแม่ตื่น ผมก็เห็นพ่อคลอเคลียแม่อยู่ใกล้ๆ 
ถ้าแม่นั่งดูรายการทีวีที่แม่ชอบ 
พ่อต้องนั่งกุมมือซ้ายของแม่ด้วยมือขวา แล้วโอบกอดด้วยแขนข้างซ้าย 
และมักจะมองแม่ด้วยความรัก เอ็นดูเสมอ พ่อพร่ำสอนผมเสมอว่า 
"มีรักเดียวนะลูก แล้วลูกจะรักษาครอบครัวเอาไว้ได้ " 

ผมไม่รู้ว่าความรักเป็นอย่างไร แต่เมื่อจบเป็นนายตำรวจได้ห้าปี 
ผมได้พบกับหญิงสาวแสนสวย 
เธอกำลังเป็นดาราที่เริ่มส่งแสงแววไวในวงการโทรทัศน์ และวงการนางแบบ 
มีผู้ชายสนใจเธอมากมายหลายคน แต่เธอสนใจผมมากกว่าคนอื่น 
อาจเป็นเพราะผมช่วยเหลือญาติ ของเธอที่ถูกรังแกเอาไว้ก็ได้ 
เรารดน้ำพรวนดินความสัมพันธ์ของเราเรื่อยมา 
และคิดว่าวันหนึ่งจะผลิดอกมาเป็นความรัก 

แม่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลติดต่อกันมาเกือบ 5 ปี 
ในที่สุดเมื่อร่างกายของแม่อ่อนเปลี้ยเต็มที่ 
แม่ก็ร้องขอให้พ่อพากลับบ้าน โดยหวังว่าจะมาตายในบ้านของเรา 
บ้านที่แม่รักนักหนา… 
เพียงสองวันที่แม่มาถึงบ้าน แม่ก็สิ้นใจลง 

ตลอดระยะเวลานั้น 
พ่อได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ พ่อกุมมือแม่ไว้ตลอดไม่ได้หลับนอน 
เหนื่อยนักก็ซบหน้าลงกับที่นอนของแม่ 
จนแม่จากไปพ่อร้องไห้เหมือนใจจะขาด 

ระหว่างงานศพของแม่ 
พ่อนั่งฟังพระสวดเหมือนหุ่นยนต์ จิตใจเลื่อนลอย 
ร่างกายของพ่อดูสั่นไหวตลอดเวลา มือสั่นเทิ้ม 
เหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ 
เพื่อนฝูงของพ่อมองดูพ่อด้วยความเวทนาสงสารพ่อเป็นอย่างยิ่ง 
แต่งานศพก็ผ่านไปด้วยดี สวดครบเจ็ดวันก็เผาทันที 
ผมถามพ่อว่าทำไมถึงเผาแม่เร็วอย่างนี้ 
พ่อบอกว่าเป็นคำสั่งของแม่ที่จะให้พ่ออยู่อย่างเข้มแข็งเพื่อดูแลผมต่อไป 
ผมเคยเล่าเรื่องความรักของพ่อกับแม่ให้คนที่ผมคิดจะรักฟัง 
เมื่อเธอพบพ่อกับแม่ 
ผม และเธอ ไปมาหาสู่สนิทสนมกัน เธอเห็นด้วยกับผมทุกประการ 

หลังจากงานศพของแม่แล้ว 
ผมก็เดินทางไปรับตำแหน่งหัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำรวจเล็กๆ 
ผมมีโอกาสเดินทางกลับบ้านเพียงครั้งเดียว 
หลังจากไปรับตำแหน่ง เมื่อมาถึงบ้านหลังจากที่โทรมาบอกก่อน 
ผมพบพ่อผมนั่งเก้าอี้รับแขกมีอาการเหม่อลอย นั่งจ้องดูรูปแม่ที่แขวนไว้ที่ผนังบ้าน 

ถึงเวลารับประทานอาหาร 
พ่อหยิบรูปเล็กของแม่มาตั้งไว้ที่โต๊ะอาหาร 
พูดกับรูปแม่เชิญแม่ทานข้าวด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน ซาบซึ้ง 
ชวนให้แม่ทานผัด ทานแกง ผมดูแล้วสงสารพ่อจับใจ 

ผมค้างที่บ้านคืนเดียว รุ่งขึ้นผมบินกลับต่างจังหวัด 
พอไปถึงก็ได้รับวิทยุให้กลับมากรุงเทพฯ 
เพื่อพบกับผู้บังคับบัญชาระดับกรม ด้วยเรื่องราชการสำคัญ 

ผมต้องรีบจับเครื่องบินเข้ากรุงเทพอีกครั้ง 
เมื่อเครื่องบินมาถึงกรุงเทพ 
ผมรีบเดินไปที่เครื่องเบิกถอนเงินอัตโนมัติ 
เพื่อกดเงินสำรองเอาไว้ 
ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในอาคารสนามบิน 
พ่อผมนั่นเอง 
ท่านมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสไร้ความทุกข์ใดๆ บนใบหน้า 
ผมจึงเดินตามพ่อไปช้าๆ เพื่อจะทักพ่อให้แปลกใจ 

ผมเห็นพ่อเดินไปทางผู้โดยสารขาเข้าภายในประเทศ พอพ่อไปถึง 
ผมเห็นพ่อตรงเข้าไปหาหญิงแต่งตัวดีคนหนึ่ง ยืนเหมือนคอยพ่ออยู่ 
มือข้างหนึ่งของเธอจูงเด็กชายอายุประมาณสิบขวบได้ 
เมื่อเธอเห็นพ่อผม เธอก็ผวาเข้าสวมกอดพ่อ 
พ่อกอดตอบแล้วจูบที่หน้าผากเบาๆ 
เหมือนที่เคยทำกับแม่ของผม และก้มลงสวมกอดเด็กชายคนนั้น 
แล้วจูบแก้มแรงๆ เหมือนทำกับผมเมื่อ ครั้งเป็นเด็ก 

ผมรู้สึกใจหายเมื่อเห็นหน้าผู้หญิงที่จูงเด็กมา 
เธอเป็นคนที่เป็นผู้ดูแลร้านชำหน้าปากซอย 
ส่วนเด็กคนนั้นทำเอาผมตกตะลึง 
เพราะใบหน้าของเจ้าหนูละม้ายกับผมตอนเด็กๆ 
อย่างกับจะถอดพิมพ์ กันออกมา!! 
พ่อผมพาผู้หญิงและเด็กออกจากสนามบินด้วยท่าทีอันแจ่มใสร่าเริง และมีความสุข 
เป็นภาพเดียวที่ผม เคยเห็นมาตลอดชีวิต เพราะพ่อทำกับผมและแม่อย่างสม่ำเสมอ 

ผมยืนจังงังสักพักก็ตั้งสติได้ 
ผมโทรศัพท์ถึงดาราสาวที่ผมกำลังจะผูกสมัครรักใคร่ 
แล้วบอกเลิกกับเธอ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มั่นคง 
เธอร่ำไห้ออกมาอย่างตกใจสุดขีด ระล่ำระลักขอทราบเหตุผล 
ผมบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงสุดเย็นชาอย่างที่ไม่เคยได้ยินตัวเองพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อนว่า 
บ้านผมมีนักแสดงที่ยิ่งใหญ่คนเดียวพอแล้ว 
ไม่มีที่ว่างสำหรับเธออีกต่อไป .... 

ไปอ่านมาใน fwdmail ชอบมากอ่านกี่ครั้งน้ำตาก็ไหล อยากให้ทุกคนได้อ่าน.....

ฉันเกิดในหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลผู้คน แต่ละวันพ่อแม่ของฉันต้องพรวนดินในไร่ท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุ ฉันมีน้องชายอยู่หนึ่งคน อายุน้อยกว่าฉัน 3 ปี

วันหนึ่งฉันขโมยเงินของพ่อเพื่อไปซื้อผ้าเช็ดหน้าที่เพื่อนๆ ของฉันมีกัน จากนั้นพ่อก็รู้เรื่อง พ่อให้ฉันกับน้องคุกเข่าหันหน้าเข้าหากำแพง โดยที่ในมือพ่อมีก้านไม่ไผ่อยู่หนึ่งก้าน
"ใครขโมยเงินไป" พ่อตวาด ฉันกลัวมาก ไม่กล้าพูดอะไรออกไป น้องชายฉันก็เช่นกัน
พ่อจึงเอ่ยขึ้นว่า "ก็ได้ ในเมื่อไม่มีคนรับสารภาพ ก็ต้องโดนลงโทษทั้งคู่นั่นล่ะ" พ่อชูก้านไม้ไผ่ในมือขึ้น

ทันใดนั้น น้องชายของฉันก็ลุกขึ้นคว้าข้อมือของพ่อไว้ แล้วพูดว่า
"ผมขโมยเองครับ"

ก้านไม้ไผ่ก้านนั้นได้กระหน่ำลงบนหลังของน้องของฉันอย่างต่อเนื่อง พ่อโกรธมาก พ่อตีน้องของฉันไม่หยุด จนพ่อหอบด้วยความเหนื่อย พ่อนั่งลงบนเก้าอี้ และด่าว่าน้องชายของฉัน
"ของคนในบ้านแกเอง แกยังขโมยได้ต่อไปแกจะทำชั่วอะไรอีก แกน่าจะโดนตีให้ตาย ไอ้หัวขโมย"

คืนนั้น ฉันกับแม่กอดน้องชายของฉันไว้ หลังของน้องมีแผลเต็มไปหมด แต่เขาไม่ได้ร้องไห้แม้แต่น้อย กลางดึกคืนนั้น ฉันนอนร้องไห้เสียงดัง และนานมาก น้องเอามือเล็กๆ ของเขามาปิดปากฉันไว้ แล้วพูดว่า
"พี่ครับ ไม่ต้องร้องไห้นะมันผ่านไปแล้ว" ยังไงฉันก็อดที่จะเกลียดตัวเองไม่ได้ ที่ไม่มีความกล้าจะบอกความจริงกับพ่อ

หลายปีผ่านไป แต่เหมือนกับว่าเหตุการณ์มันเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้เอง ฉันไม่อา จลืมคำพูดของน้องชายตอนที่เขาปกป้องฉันได้เลย ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 8 ปี ส่วนฉันอายุ 11 ปี... เมื่อตอนที่น้องชายของฉันใกล้จบ ม.ต้น เขาได้รับการตอบรับจากโรงเรียน ม.ปลาย ว่าเขาสอบได้ ในขณะที่ฉันซึ่งใกล้จบ ม.ปลาย ก็ได้รับการตอบรับจากมหาวิทยาลัยของจังหวัดเช่นก น

คืนนั้น พ่อได้นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่สวนหลังบ้าน ฉันแอบได้ยินพ่อพูดว่า "ลูกเราทั้งคู่เรียนดี เรียนดีมากนะ"
แม่ซึ่งนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ พ่อ ได้พูดว่า "แล้วเราจะส่งเสียลูกทั้งคู่ได้อย่างไร ในเมื่อเราก็ไม่ค่อยมีเงิน"

ทันใดนั้น น้องชายของฉันได้เดินเข้าไปหาพ่อ แล้วพูดว่า
"ผมไม่ต้องการเรียนต่อผมอ่านหนังสือมามากพอแล้ว" พ่อเหวี่ยงมือตบลงที่แก้มของน้องของฉันฉาดใหญ่
"ทำไมถึงคิดโง่ๆ อย่างนี้ ต่อให้พ่อต้องไปเป็นขอทานข้างถนน พ่อก็จะส่งแกทั้งคู่เรียนจนจบให้ได้"

คืนนั้นทั้งคืน พ่อได้เดินไปตามบ้านต่างๆ ทั่วทั้งหมู่บ้าน เพื่อขอยืมเงิน ฉันค่อยๆ เอามือประคบแก้มบวมๆ ของน้องชายเบาๆ และคิดว่า
"ต้องให้น้องได้เรียนต่อ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจหลุดพ้นชีวิตลำบากเช่นนี้ไปได้"

แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่อาจล้มเลิกความคิดอยากจะเรียนต่อไปได้ ใครจะรู้ได้ .... วันต่อมาในตอนเช้ามืด น้องชายของฉันได้ออกจากบ้านไปพร้อมทั้งเสื้อผ้าติดตัวเพียงไม่กี่ชิ้น และถั่วเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังความหิว ก่อนไปเขาได้ทิ้งข้อความไว้ใต้หมอนของฉัน ขณะฉันกำลังหลับ
"พี่ครับ การจะเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่ใช่ง่ายๆ นะ .... ผมจะไปหางานทำ แล้วจะส่งเงินมาให้พี่"

ฉันนั่งอยู่บนเตียง อ่านข้อความของน้องชายด้วยน้ำตานองหน้า .... ฉันร้องไห้จนเสียงแหบแห้งไป ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 17 ปี ส่วนฉันอายุ 20 ปี .... ด้วยเงินที่พ่อยืมมาจากคนในหมู่บ้าน รวมกับเงินที่น้องชายของฉันได้รับเป็นค่าจ้างมาจากการทำงานเป็นกรรมกรแบกหามที่ ไซท์ก่อสร้ าง .... ฉันจึงสามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้จนถึงปี 3

วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องพัก เพื่อนร่วมห้องของฉันได้เข้ามาบอกว่า
"มีชาวบ้านมาหาเธอ อยู่ข้างนอกแน่ะ"

ทำไมชาวบ้านถึงมาหาฉันล่ะ ??? ฉันเดินออกไปแล้วมองเห็นน้องชายของฉันยืนอยู่ ตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นปูนและทรายจากงานก่อสร้าง

ฉันถามเขาว่า "ทำไมไม่บอกเพื่อนพี่ไปว่าเป็นน้องชายพี่ล่ะ"

น้องชายของฉันตอบยิ้มๆ ว่า "ก็ดูผมสิ สกปรกมอมแมมออกอย่างนี้ ขืนบอกว่าเป็นน้องพี่ เพื่อนๆ ก้อได้หัวเราะเยาะพี่กันพอดี"

ฉันค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปปัดฝุ่นให้น้อง และพยายามพูดด้วยเสียงเครือๆในลำคอ "พี่ไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง เธอเป็นน้องของพี่ ไม่ว่าเธอจะดูเป็นอย่างไรก็ตาม"

จากนั้น น้องของฉันได้ล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นกิ๊บหนีบผมรูปผีเสื้อ ... เขาติดกิ๊บให้ฉัน แล้วพูดว่า
"ผมเห็นสาวๆ ในเมือ งเค้าติดกัน ผมเลยอยากให้พี่ติดบ้าง"

ฉันหมดเรี่ยวแรงลงในทันใด ดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดและร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลานาน ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 20 ปี ส่วนฉันอายุ 23 ปี ....

วันที่ฉันพาแฟนหนุ่มของฉันมาที่บ้านเป็นครั้งแรก ฉันสังเกตเห็นว่า หน้าต่างบ้านที่เคยแตกไป ได้ถูกซ่อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าบ้านสะอาดขึ้นมาก หลังจากที่แฟนของฉันกลับไป ฉันพูดกับแม่ว่า
"แม่ไม่ต้องเสียเงินเพื่อทำความสะอาดบ้านกับซ่อมกระจก เพียงเพราะหนูจะพาแฟนมาที่บ้านหรอกนะคะ" แม่ยิ้ม แล้วพูดว่า
"แม่ไม่ได้จ้างหรอก น้องชายลูก ต่างหาก วันนี้เค้าขอเลิกงานเร็วเพื่อกลับมาทำความสะอาดบ้าน ลูกยังไม่เห็นมือน้องหรอกเหรอ น้องโดนกระจกบาดตอนกำลังเปลี่ยนกระจกบานใหม่น่ะ" ฉันรีบเข้าไปหาน้องที่ห้องนอนของเขา ฉันรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับร้อยเล่มทิ่มลงกลางใจเมื่อได้เห็นบาดแผลบนมือ ฉันจับมือน้องเอ าไว้อย่างเบามือที่สุด "เจ็บมากไหม" ฉันถาม "ไม่เจ็บสักหน่อย พี่ก็รู้นี่ผมทำงานก่อสร้างนะ วันๆ มีหินตกมาใส่เท้าผมเต็มไปหมด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมคิดเลิกทำงานหรอกนะ และ..."น้องชายของฉันยังพูดไม่จบประโยค แต่ก็ต้องหยุดพูด เพราะฉันหันหน้าหนีเขา น้ำตาไหลอาบหน้าของฉันอีกครั้ง ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 23 ปี ส่วนฉันอายุ 26 ปี...

หลังจากนั้น ฉันก็ได้แต่งงานและย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง หลายครั้งที่สามีของฉันชักชวนให้พ่อแม่ของฉันย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองด้วยกัน แต่ท่านทั้งสองก็ปฏิเสธ ท่านบอกว่า ท่านเคยย้ายออกจากหมู่บ้านครั้ งหนึ่ง แต่เมื่อออกไปแล้ว ท่านไม่รู้จะทำอะไรดี จึงได้ย้ายกลับเข้ามาใช้ชีวิตในหมู่บ้านตามเดิม น้องชายของฉันก็ไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้เขาและพ่อแม่ย้ายออกไป เขาบอกกับฉันว่า
"พี่คอยอยู่ดูแลพ่อและแม่ของสามีพี่ทางนั้นเถอะ ผมจะดูแลพ่อและแม่ทางนี้เอง"

สามีฉันได้ขึ้นเป็นประธานของบริษัทของครอบครัว เราทั้งคู่อยากให้น้องชายของฉันเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการบริษัท แต่น้องชายของฉันก็ไม่รับตำแหน่งนี้

เขาขอเข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานธรรมดา วันหนึ่ง น้องชายของฉันต้องปีนบันไดขึ้นไปซ่อมสายเคเบิล และตกลงมาเพราะโดนไฟดูด

... เขาถูกรีบหามส่งโรงพยาบาล ฉันและสามีรีบไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล น้องชายของฉันขาหักต้องเข้าเฝือกที่ขา

... ฉันโกรธมาก จึงตวาดน้องไปว่า "ทำไมถึงไม่ยอมรับตำแหน่งผู้จัดการ หา!!! ถ้าเป็นผู้จัดการก็จะได้ไม่ต้องมาทำงานเสี่ยงๆ อย่างนี้ ดูตัวเองซิ เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมฟังพี่บ้าง" คำตอบจากปากน้องของฉันรวมถึงสีหน้าเคร่งเครียด ยังยืนยันความคิดเดิมของเขา "พี่ลองคิดถึงพี่เขยสิครับ พี่เขยเพิ่งจะได้เป็นประธาน ส่วนผมมันการศึกษาต่ำ ถ้าผมได้เป็นผู้จัดการ คงจะมีเสียงนินทาว่าร้ายเต็มไปหมด" น้ำตาปริ่มดวงตาของฉัน รวมทั้งสามีของฉันด้วย ....

ฉันบอกกับน้องว่า "แต่ที่เธอไม่ได้เรียนต่อก็เพราะพี่..."
"ทำไมต้องพูดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วด้วยล่ะครับ" น้องชายของฉันจับมือฉันไว้ ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 26 ปี ส่วนฉันอายุ 29 ปี...

เมื่อน้องชายของฉันอายุได้ 30 ปี เขาได้แต่งงานกับสาวชาวนาในหมู่บ้านเดียวกัน ในงานแต่งงาน ประธานในงานได้ถามน้องชายของฉันว่า
"ใครคือคนที่คุณรักที่สุดในชีวิตนี้"

น้องชายของฉันตอบอย่างไม่ลังเล "พี่สาวของผมครับ" .... และเขาก็เล่าเรื่องราวที่แม้แต่ฉันยังจำไม่ได้ "ตอนผมอยู่โรงเรียนประถม โรงเรียนอยู่อีกหมู่บ้ านหนึ่ง เราสองคนพี่น้องต้องใช้เวลาถึง 2 ชม. เพื่อเดินไปเรียน และเดินกลับบ้าน วันหนึ่งผมทำถุงมือหายไปข้างหนึ่ง พี่สาวผมจึงได้ให้ถุงมือของเธอข้างหนึ่ง และเธอก็ใส่ถุงมือเพียงข้างเดียวเดินเป็นระยะทางไกล เมื่อเรากลับถึงบ้านมือเธอบวมแดงเพราะอากาศหนาว เธอไม่สามารถจับช้อนทานข้าวได้ด้วยซ้ำ .... นับจากวันนั้น ผมสาบานกับตัวเอง ว่าตลอดชีวิตของผม ผมจะดูแลพี่สาวของผมให้ดี และจะทำดีกับเธอ"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่ว สายตาทุกคู่ของแขกเหรื่อหันมาจับจ้องที่ฉัน คำพูดจากปากฉันออกมาอย่างยากลำบาก ...."ในโลกใบนี้ คนเดียวที่ฉันรู้สึกขอบคุณที่สุด คือน้องชายของฉันค่ะ"

ในวาระที่มีความสุขที่สุดเช่นนี้ น้ำตาได้รินไหลออกมาจากสองตาของฉันอีกครั้ง... จงรัก และห่วงใยคนที่คุณรักในทุกๆ วันในชีวิตของคุณและเขา คุณอาจจะคิดว่าสิ่งที่คุณทำให้ใครสักคนเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับคนคนนั้น อาจจะมีความหมายมากอย่างคาดไม่ถึง ...ไม่ว่าเขาคนนั้นจะคือ พ่อ แม่ พี่ น้อง ญาติ คนรัก เพื่อน หรือแม้คนที่คุณไม่รู้จัก ก็ตาม