Own_'s profileSpaces นี้ใช้ตัวหนังสือถ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
ในวันที่เราต้องไกลห่างในวันที่เราต้องไกลห่าง ในวันที่เธอนั้นอ้างว้าง ในวันที่เราต้องไกลห่าง ลูล่า ดีใจที่ข้อความเล็กๆ ช่วยคนๆหนึ่งได้ ปกติหลังว่างจากงานก็ไม่มีไรทำก็จะนั่งเช็คเมล์ หรือไม่งั้นก็Chat กับเพื่อนๆ เมื่อคืนก่อนก็เหมือนกัน..กลับจากทำงานด้วยความเหนื่อยเลยหลับไปก่อนอาบน้ำตื่นมาอีกทีก็สามทุ่มกว่าๆ แล้ว.. อาบน้ำเสร็จตาก็สว่างเล่นเน็ตต่อ พอตาเริ่มจะปิดก็เตรียมปิดเครื่องนอน..นึกขึ้นได้ว่าเกือบเดือนแล้วที่เพื่อนต่างชาติที่แคนาดายังไม่ได้ทักทายเค้าหรือคุยกันเลย.. ไหนๆก็จะนอนแล้วก็ส่งคำทักทายหน่อย ปรากฎว่าทั้งเราและเค้าส่งข้อความพร้อมกันกับคำว่า Hello "How r u" เป็นคำทักทายปกติ แน่ล่ะเราก็ต้องตอบว่าสบายดี และดีใจที่ได้คุยด้วยเพราะไม่ได้คุยเป็นเวลานานมาก ก็เลยบอกว่าคิดถึงเค้า และเป็นห่วงเค้า.. แล้วก็กะว่าทักเสร็จจะนอนเพราะเวลาในไทยประมาณตีสองแล้ว ส่วนเค้าคือช่วงเช้า (มั่ง)
แต่พอเราพิมพ์จบยังไม่ทันได้ Good night เค้าก็ส่งข้อความกลับมาว่า (อังกฤษก็ไม่เก่งนะแต่พอแปลได้ประมาณนี้) "ขอบคุณที่คุณยังจำฉันได้ และดีใจมากที่เป็นห่วงฉัน ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาล" ฉันเลยถามไปว่า you working? (แต่ก็งงเหมือนกันว่าทำไมไปทำงานที่โรงพยาบาล เพราะอาชีพเค้าไม่ใช่) เค้าตอบกลับมาว่า No และก็ต่อด้วยคำว่า ตอนนี้ฉันพึ่งออกจากห้อง ICU เวลานั้นตีสองกว่าบ้านเรา รู้ป่าวตอนนี้ฉันเกิดกลัวขึ้นมาในหัวนึกถึงเรื่อง 4แพร่งนึกว่ากำลังคุยอยู่กับคนที่ตายไปแล้ว ก็ยังทำใจดีสู้ถามกลับว่า Really? เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
คำตอบที่ได้มาคือหลังจากล่าสุดที่ได้คุยกันเค้าก็ไปทำงานแล้วตกจากเวที (ซึ่งก่อนหน้าที่ได้คุยกันเค้าก็พึ่งประสบอุบัติเหตุทางรถแต่ไม่เป็นไรมาก) หลังจากเกิดเหตุเค้าก็ถูกส่งตัวเข้าร.พ. ห้องICU แล้วพึ่งได้ออกมาไม่นานแล้ววันได้คุยกันกับเค้าก็คือวันที่เค้าได้รับอนุญาติให้ใช้คอมฯได้และอีก3วันก็ได้ออกจากร.พ.
คุยกันได้สักพักก็ต้องขอตัวเพราะตาแทบจะปิดแล้ว ซึ่งเค้าก็รู้และก็ขอบคุณเรากลับมาซะมากมาย.. เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่เรารู้สึกดีที่อย่างน้อยข้อความที่เราอาจตั้งใจส่งไปหรือไม่ตั้งใจส่ง..แต่นั้นคือข้อความที่ใครบางคนกำลังรอคอยหรือต้องการได้ยินจากใครสักคน (เพื่อนเราคนนี้เค้าไม่ค่อยมีเพื่อน และก็ไม่อยู่กับพ่อแม่นานแล้ว) และที่สำคัญอย่างน้อยข้อความที่เราส่งไปให้เค้า เค้าก็รับรู้ว่าเราคิดถึง..และเป็นห่วงเค้าซึ่งเราก็หวังให้เค้าได้รับรู้มัน.. แต่ถ้าข้อความที่เราพยายามส่งหลายต่อหลายครั้งให้เค้า..แล้วไม่มีการตอบกลับมาเลยล่ะ ข้อความที่ส่งให้จะกินใจหรือไพเราะหรือมีความหมายมากมายเพียงใด.ก็คงไม่มีความหมาย หากเค้าคนนั้นไม่อยู่ให้เราได้บอก...
...อยากบอกทุกคนที่ได้พบ ได้รู้จัก ได้รัก ได้ผูกพัน... ว่านิดดีใจนะที่ได้รู้จักกับทุกคน... ขอบคุณเวลาที่ให้เรามาได้พบ ได้รู้จัก ได้รับ ได้ผูกพัน...
หากภาษาไม่แปรเปลียน.. คำว่า "เพื่อน" เขียนยังไงความหมายก็เหมือนเดิม.. "นิด" แม่มด จากFW. เรื่องจริงที่ชายควรรู้อาเธอร์ถูกจับและจะประหารชีวิต แต่กษัตริย์เสนอให้เขาเป็นอิสระ ถ้าหากเขาสามารถตอบ ปัญหาแสนยากข้อหนึ่ง ได้ถูกต้อง อาเธอร์มีเวลาหาคำตอบ 1 ปีเต็ม ถ้าเขาตอบไม่ได้ เขาก็จะถูกประหาร 'คำถามนั้นคือ .... สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ คืออะไร ?' ปัญหาดังกล่าวช่างยากเย็นจนแม้นักปราชญ์ที่ฉลาดก็ยังงุนงง เขากลับไปยังอาณาจักรของเขาและ เริ่มหาคำตอบจากทุกผู้คน แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่น่าพอใจได้ คนส่วนมากจะแนะนำให้เขาไปปรึกษาเรื่องนี้กับยายแม่มดแก่ ซึ่งน่าจะเป็นผู้เดียวที่จะรู้คำตอบ แต่ราคาค่าปรึกษาคงจะแสนแพง แล้ววันสิ้นปีก็มาถึง อาเธอร์ไม่มีทางเลือกอื่น แม่มดตกลงจะให้คำตอบแต่อาเธอร์ต้องยอมรับเงื่อนไขแลกเปลี่ยนก่อน นังแม่มดต้องการแต่งงานกับกาเวน อัศวินผู้ทรงเกียรติสูงสุดของ เหล่าอัศวินโต๊ะกลม และเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของอาเธอร์ อาเธอร์หนุ่มถึงกับสยองขวัญ เพราะยายแก่หลังโกงเหม็นก็เหม็น มีฟันเหลือซี่เดียว ตัวก็เหม็นเหมือนถังส้วม ชอบทำเสียงประหลาดน่ารังเกียจ เขาปฏิเสธที่จะให้เพื่อนรักแต่งงานกับหล่อน ฝ่ายกาเวนพอได้รับรู้ถึงข้อเสนอนั้น เขายอมแต่งงาน เพื่อชีวิตของอาเธอร์ และการดำรงอยู่ของอัศวินโต๊ะกลม และยายแม่มดก็ให้คำตอบต่อคำถามของอาเธอร์ 'สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ ก็คือการได้เป็นตัวของตัวเอง' ทุกคนทราบได้ทันทีว่าแม่มดได้กล่าวอมตะวาจาอันยิ่งใหญ่ และอาเธอร์ก็รอดพ้นจากการประหารแน่นอน และก็เป็นเช่นนั้นจริง แต่ทว่า........งานแต่งงานของกาเวนกับนังแม่มดช่างเหลือรับจริงๆ กาเวนสง่าผ่าเผยเช่นปกติทั้งสุภาพอ่อนน้อม ส่วนฝ่ายนังแม่มดเฒ่านั้นออกลายนิสัยเลวสุดเดช ทั้งกินมูมมามด้วยสองมือ ทั้งเรอ ทั้งตด ทุกผู้คนต่างรู้สึกอึดอัด และ แล้วยามค่ำของวันส่งตัวก็มาถึง กาเวนได้ปลอบตนเองพร้อมรับคืนสยองเขาก้าวเขาสู่ห้องนอนวิวาห์ ช่างไม่เชื่อสายตาตนเอง!!!! หญิงสาวแสนสวยที่สุดที่ เคยพบพานนอนรออยู่เบื้องหน้า กาเวน งุนงง ???? สาวแสนสวยเฉลยว่า เพราะกาเวนช่างแสนดีกับหล่อน (เมื่อยามเป็นแม่มด) ดังนั้นครึ่งหนึ่งของวัน เธอจะอยู่ในสภาพพิกลพิการน่า รังเกียจส่วนอีกครึ่งหนี่งของวัน เธอจะอยู่ในร่างแสนสวยนี้ กลางวันเขาอยากให้เธอเป็นแบบไหน กลางคืนอยากให้เป็นแบบไหน? เป็นคำถามที่ช่างโหดร้าย!!! กาเวนเริ่มคิดไตร่ตรอง หญิงสาวสวยยามกลางวันเพื่ออวดต่อเพื่อนฝูง แต่กลางคืนเมื่ออยู่สองต่อสอง เป็นยายแม่มด? หรือว่าเขาควรจะเลือกยายแม่มดตอนกลางวัน แล้วได้สาวสวยเพื่อเริงระบำยามค่ำคืนดี?? เป็นคุณหล่ะ คุณจะเลือกอย่างไร ??? (กรุณาหยุดคิดสักนิดเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ค่อย scroll ลงไปอ่านนะ )
Familiar Office ExpressionsBoss is not here： Is mywork,,,,ToT... Kanitta
รักสุขภาพ กินอาหารให้ถูกกับโรค
You don't know how good your life is...Good One!! หากคุณกำลังทุกข์จงมองดูพวกเขาอ่านนะ..เผื่อจะเป็นกำลังจัย...อย่างดีทีเดียว
หากคุณคิดว่าคุณไม่มีความสุขกำลังทุกข์จงมองดูพวกเขา
'That which is beautiful is not always good; but that which is good isalways beautiful'
Kanitta "Nid" "Hold My Hand" จากFW
Hold My Hand เรื่องซึ้งๆ น้ำตาไหลกับคำว่า "แม่รักลูก"หลังจากคลายเคลียดจากการเล่นเกมส์ วันนี้ได้รับเมล์จากเพื่อนรัก..เป็นFW.เมล์อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยอ่ะอยากให้เพื่อนได้อ่าน.. ว่าแม่คนหนึ่งรักลูกได้ขนาดไหน.. เสียสละได้เพียงใด.. อ่านแล้วซึ้งปนเสียดายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อ่านเสร็จแล้วก็คิดถึงแม่ คิดถึงทุกคนในครอบครัวจัง
FW: " จงจำไว้...แม่รักลูกมาก" ข้อความสุดท้ายใต้ซากแผ่นดินไหว!
หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่คร่าชีวิตชาวจีนในจังหวังซื่อชวนไปกว่า3 หมื่นชีวิต
ได้มีเรื่องราวน่าสลดเกิดขึ้นมากมาย แต่ระหว่างช่วงนาทีอันสุดระทมนั้น ก็ยังมีเรื่องสุดประทับใจเกิดขึ้น เมื่อทีมกู้ภัยเข้าไปช่วยเหลือผู้ที่คาดว่าจะรอดชีวิตใต้ซากตึกหักพัง เขาได้เห็นแผ่นหลังของหญิงคนหนึ่ง จากท่าทางกำลังคุกเข่าอยู่ แต่ก็เชื่อว่าเสียชีวิตแล้ว เมื่อเข้าไปดึงตัวเธอออกมา ก็พบสิ่งสะเทือนใจ เพราะในอ้อมกอดของเธอมีเด็กชายที่กำลังดูดนมจากอกของเธออยู่ ที่สำคัญ เด็กน้อยคนนี้ยังมีลมหายใจอยู่ …ใช่! เขารอดชีวิต แต่แม่ของเขาได้เสียสละชีวิตเพื่อเขาแล้ว ไม่เพียงเท่านี้ ทีมหน่วยกู้ภัยยังเหลือบเห็นมือของเธอ ที่กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น และเมื่อหยิบออกมาดู ก็พอข้อความที่เธอพิมพ์ผ่านSMS เอาไว้ เพื่อบอกลาลูกน้อยสุดที่รัก ข้อความนี้ เป็นข้อความสั้น ๆ ที่กลั่นออกมาจากหัวใจของแม่ที่ใกล้สิ้นลม เพื่อส่งผ่านความรักแบบไร้เงื่อนไข แม้แต่ชีวิตก็ยอมให้กับลูกของเธอได้ หน้าจอมือถือ มีข้อความว่า “ลูกรักของแม่…ถ้าลูกมีชีวิตรอด แม่อยากบอกให้ลูกรู้ว่า แม่รักลูกมาก” มาเล่นเกมส์กันไหม?ตอนนี้กำลังบ้าเล่นเกมส์ i-poon ค่ะตอนนี้ได้ถึง Lev.8 คิดไม่ออกแล้ว ใครเก่งหรือเจ๋ง หรือเล่นผ่านมาแล้วรบกวนด้วยนะค่ะ .. ตอนนี้ก็พยายามเล่นให้ได้ อิอิ เป็นเกมส์ที่ต้องได้คิดนิดหนึ่ง..น้องๆ กับพี่ๆที่รู้จักป่วย กับปวดหัวคิดรหัสเกมส์นี้กันหลายคนแล้ว ช่วยกันหารหัสหน่อยนะค่ะ
ลองเล่นกันนะค่ะ http://www.quest.i-poon.com/1.php สู้ๆ กันนะค่ะ ฟังเพลง ชาลาวันฟังเพลงนี้แล้วไม่ต้องเคลียด หรือว่าคิดทะลึ่งนะ ฟังให้สนุกๆกับดนตรี แล้วยิ้มกับคำร้อง..ไม่ได้ฟังนานแล้ว จำได้ว่าเคยร้องตอนเชียร์สมัยเป็นเด็กประถม.. มีใครคุ้นเพลงมีเหมือนนิดหรือเปล่าค่ะ ถ้านึกไม่ออกอันนี้เนื้อเพลงค่ะ เนื้อเพลง "ชาลาวัน" ชาลาวันกุมพี จรเข้แสนดีอยู่ในถ้ำธารา ไผ่ลู่ลม อัพเดทใหม่ (อยากเป็นไผ่ลู่ลมหรือเปล่า)ไม้ไผ่ดูลู่ลม ไม่ต้านทานสู้แรงกับใคร
ปล่อยพายุให้มันผ่านไป ไม้ใหญ่ต้องล้มตาย สู้กับลมเพราะตรงมากไป ไม่ยอมใครแม้ตายกับสายลม คือสัจธรรมส่องนำทางชีวิตให้พ้นภัย จะเก่งยังไง อย่าเอาตัวไปขวางทางแรงลม ยอมหักยอมงอพอให้มีชีวิตในสังคม ไผ่ลู่ลมยอมอ่อนเอน ฉันขอเป็นดั่งไม้ไผ่ ฉันไม่เป็นหรอกไม้ใหญ่ ล้มลงวันใด ก็ไม่วายถูกเผาเอาทำฟืน ฉันขอเป็นดั่งไม้ไผ่ ถึงแข็งแรงไม่เหมือนใคร ขอเพียงรอดตายให้ได้มีชีวิตก็พอแล้ว ทุกสิ่งล้วนตั้งใจ ไม่ยอมงอพุ่งชนเข้าไป แต่สุดท้ายไม่มีใครเห็น ทุกอย่างล้วนยากเย็น เป็นดั่งคนไม่มีเหตุผล กลับเป็นคนไม่ดีในสายตา ไม้ไผ่ดูลู่ลม ไม้ใหญ่ต้องล้มตาย เนื้อเพลง ไผ่ลู่ลม ของ So Cool
ดนตรีหนักแน่น เนื้อหาดีใช่ป่ะ.. เก็บมาฝาก
...นิด...
สองสิ่งที่ฉันรักครอบครัว และเพื่อน...
พ่อแม่และพี่สาวคือสิ่งที่เมื่อก่อนฉันเกลียด และบอกกับตัวเองว่าถ้าเลือกเกิดได้จะไม่อยู่ในครอบครัวนี้ พ่อดุหน้าโหด แม่ขี้บ่นเอะอะก็ตี ส่วนพี่สาวชวนทะเลาะได้ทุกวี่ทุกวันไม่เคยยอมน้องคนนี้เลย ด้วยความใกล้ชิดกันมั่งเลยเป็นความสนิทในอีกรูปแบบหนึ่ง.. และที่เค้าทำกับเราในอดีตคงเป็นวิธีสอนที่เค้าคิดว่าได้ผลและดีสำหรับเรา..แต่โชคดีที่เราฟังแม้บางครั้งไม่ทำตามก็เถอะแต่ก็ยังโชคดีที่เราได้คิด ได้ทำ ได้ทะเลาะ ได้แหกกฎ...ทุกสิ่งทุกอย่างได้ช่วยหล่อหลอมให้เราเป็นเราได้ทุกวันนี้..ทุกวันนี้มองหน้าพ่อ แม่ พี่สาวมักจะเห็นรอยยิ้มบนใบหน้า (คงภูมิใจอ่ะดิ ที่มีเราเป็นลูก เป็นน้องสาว) อยากบอกเหมือนกันว่า เราก็ภูมิใจที่ได้เกิดในครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวนี้
เพื่อน....เราไม่รู้ว่าความรัก ความจริงใจที่มีให้กับเพื่อนนั้นมันจะทำให้เพื่อนซึ้งไปกับมันไหม? แต่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสำหรับเราแล้วไม่มีข้อจำกัด.. หญิงชาย สูงเตี้ย สวยหล่อ ดีชั่ว รวยจน อะไรก็ตามที่เพื่อนมี เราไม่รู้ว่าเพื่อนคิดไงกับมัน หรือคนอื่นพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง.. แต่ที่เราคบด้วยคือความจริงใจที่ให้กัน คนอื่นอาจมองว่าเพื่อนไม่ดี แต่เรากับมองเห็นในด้านดีของเพื่อน เพื่อนอาจเป็นคนเกเร แต่อยู่กับเราเพื่อนทำให้เราหัวเราะหรือสนุก หรือเพื่อนอาจจะหล่อถึงขนาดสาวๆกรี๊ด หรือสวยแล้วหนุ่มๆ รุมล้อมแต่สำหรับเราเพื่อนก็ยังคงเป็นคนติ๊งต๊อง โก๊ะหรือเปิ่นๆในสายตาเราและนั่นไม่ใช่สิ่งเลวร้าย แต่นั่นทำให้ชีวิตเรามีสีสันและมีความสุข เพื่อนบางคนที่ฉันมีเมื่อก่อนทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย เคยลงไม้ลงมือกันก็มี แต่มันก็น่าขำนะที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนรักกันได้ ทำให้เราได้รู้ว่าไม่มีศัตรูที่ถาวร...เฮ้ยไม่รู้ว่าที่เคยทำกับเพื่อนไว้จะจำและซึ้งกับมันไหม แต่เรายังจำได้ไม่ลืมเลย..และไม่เสียใจที่ได้ทำร่วมกันเพื่อนๆในวัยเรียน
หัวใจมีไว้รักตัวเอง การที่ได้ใช้หัวใจรักใครสักคนนั้น ก็เป็นหนึ่งในการเรียนรู้ของบทเรียนชีวิต อย่างที่เขาว่า . . .
การที่ได้ใช้หัวใจรักใครสักคนนั้น
บทความโดย นิด’วันนา เสียดายและเสียใจอีกครั้งแล้วเราตายตายแล้วเรา...อีกแล้วนะพลาดโอกาสอีกแล้วทั้งๆที่โอกาสมาถึงเราแท้ๆ แต่ถ้วยความไม่กล้านี่ล่ะนะต้องมานั่งเสียใจที่หลัง แล้วก็โทษตัวเองแบบนี้ว่าตอนนั้นไม่พูด ไม่บอกในสิ่งที่คิด แล้วผ่านมาแล้วจะย้อนกลับไปได้หรือเปล่า..พลาดแล้วก็พลาดอีกไม่จำอดีตที่เคยเป็นเลย..แล้วอนาคตเรื่องงานจะรุ่งกับเค้าหรือเปล่าเนี่ย
เพื่อนๆเคยเป็นหรือเปล่าพลาดซ้ำสองเหมือนภาพเก่ามาฉายซ้ำแล้วตัวเองก็จำไม่ได้..พอเกิดขึ้นอีกครั้งก็พลาดเหมือนเดิม โกรธตัวเองจริงๆที่เป็นคนแบบนี้..พลอยให้นึกถึงความรักที่ผ่านมา
มันถึงได้เศร้าถึงวันนี้..
ครั้งแรกเราก็รู้เค้าก็รู้ว่ารู้สึกยังไงต่อกันเพียงแต่ไม่ยอมพูดจากันให้รู้เรื่องจนวันเรียนจบแล้วยังคิดว่าจะได้เจอได้พูดกันอีกแต่แล้วสิ่งที่คิดไว้กับไม่ใช่ เค้าย้ายไปเรียนที่อื่นแถมครอบครัวก็ย้ายไปกันหมดสิ่งที่ค้างในใจก็ยังคงค้างไว้แบบนี้ (ถ้าเป็นไปได้ถ้าได้เจอเค้าอีกจะบอกว่าเราชอบเค้าตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว ถึงแม้เค้าจะเดินมากับแฟนหรือจูงลูกมาก็จะบอก..แค่นี้ละเพราะตอนนี้เราไม่ได้คิดกับเค้าแบบนี้แล้วแต่ความรู้สึกมันยังค้างใจอยู่อะดิ)
ภาพเก่าฉายซ้ำก็อันนี้เลย...ได้เจอกับคนที่คิดว่าใช่แล้ว นิสัยใจคอก็คล้ายกันเข้ากันได้ทุกอย่าง.. พูดคุยกันได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องที่เราชอบหรือรักกันนะไม่เคยเอ่ยปากพูดกันเลย..เรื่องเศร้าเรื่องนี้จบไงหรอ..ลองนึกดูนะว่าถ้าได้นั่งรถไปกับคนที่ชอบระหว่างทางคุยกันทุกเรื่อง หัวเราะไปด้วยกัน ฟังเพลงจากเครื่องเดียวกัน มีความสุขระหว่างการเดินทางและแล้วการเดินทางก็ต้องถึงจุดหมายปลายทางพอลงรถต่างคนไม่พูดกันแล้วเดินจากกันไปคนละทางได้แต่มองหน้าแล้วเดินจากกันโดยที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกทีเมื่อไหร่ ติดต่อกันอย่างไง ชื่ออะไร แต่คนต่างก็เอ่อไม่ยอมพูด แล้วแยกย้ายกันแต่สวรรค์ยังไม่ร้ายยังให้ทางเลือกกับเราอีกโดยที่เค้ากลับมาบอกลา..แต่เราก็พูดได้แค่ว่าขอให้โชคดีเดินทางปลอดภัย..ทำได้แค่นี้แล้วก็ยิ้นให้กันแล้วจากกันไปไกลแสนไกล..แล้วก็มานั่งด่าตัวเองที่หลังว่า ตอนนี้นมีเวลาเยอะแยะทำไมไม่ถามชื่อ ขอเบอร์ หรืออะไรที่มันดีกว่านี้นะ........จบแบบเศร้าตามเคย.... ถ้าได้เจอเค้าอีกคงถามชื่อ ถ้าเค้าไม่ขอเบอร์เราคงต้องด้านขอเบอร์เค้าแล้วล่ะ แล้วจะบอกเค้าว่าวันนั้นโชคดีที่มีเค้าร่วมเดินทาง ขอบคุณเค้า แล้วยิ้มให้เค้าก่อนบอกลา
เฮ้ย..แล้วเมื่อไหร่จะได้มีโอกาสอีกนะ..เกิดไม่ว่าเราหรือเค้า หรือคนที่เรารักจากไปไกลแสนไกลหรือไม่ได้อยู่โลกนี้แล้ว ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีละ..ถ้าบอกรักไปหรือความรู้สึกที่ดีๆ แล้วจะมีค่าอะไร..จำไว้จำให้ดีๆ นะวันหลังแกต้องไม่พลาดเป็นครั้งที่สาม..เรื่องอื่นแกก็ทำได้แต่เรื่องเกรงใจผู้ใหญ่..หรือเรื่องความรักของแกนี่เมื่อไหร่จะแก้หายซะทีนะ
|
|
|
