Own_'s profileSpaces นี้ใช้ตัวหนังสือถ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
"คนไม่มีเวลา" จากเรื่องจริงสู่เพลงที่ประทับใจเพลง : คนไม่มีเวลา
เนื้อร้อง : ธนกฤต พานิชย์วิทย์ ทำนอง / เรียบเรียง : ชวิน จิตรสมบูรณ์ ข้างล่าง เป็นเรื่องราวของพี่มืดและพี่บี
พี่มืดกับพี่บี รู้จักกันเพราะทำงานที่เดียวกัน และก็เป็นแฟนกันนาน 8-9 ปี หลังจากนั้นก็แต่งงานกัน พี่มืดทำงานเป็น ครีเอทีฟบริษัทโฆษณา ส่วนพี่บีเป็นอาร์ต ไดเรคเตอร์ ทั้ง 2 คนเรียนจบเมืองนอก และบ้างานด้วยกันทั้งคู่ เมื่อแต่งงานกัน ทั้งคู่จึงมีแผนจะสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา และต้องใช้เงินอีกก้อนใหญ่ พี่บีซึ่งปกติทำงานเยอะอยู่แล้ว ก็รับจ๊อบเพิ่มขึ้น เพื่อหาเงินสร้างบ้าน งานเยอะก็เครียดหนัก จนปวดหัวประจำ และมีไมเกรนเป็นโรคประจำตัว หลังจากแต่งงานกันมา 1 ปี 2 เดือน เช้าวันนั้น พี่มืดแต่งตัวเสร็จแล้ว เตรียมตัวไปทำงาน แต่พี่บียังไม่ลุกจากที่นอนและบ่นว่าปวดหัว พี่มืดเลยบอกให้นอนพักอยู่กับบ้าน ไม่ต้องไปทำงาน แล้วพี่มืดก็ออกไปทำงาน นั่นเป็นเช้าวันสุดท้ายที่พี่มืดได้คุยกับพี่บี พี่มืดเล่าว่า พี่บีเส้นเลือดในสมองแตก เพราะอาการปวดหัวอย่างหนัก ช่วงบ่ายวันที่เกิดเรื่อง พี่บีปวดหัวจนสลบไป และพี่สาวต้องพาไปส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่า เส้นเลือดในสมองแตก และต้องเข้ารับการผ่าตัดถึง 5 ครั้ง ผ่าเส้นนี้อีกเส้นก็แตก ผ่าแล้วก็แตกถึง 5 รอบ จนสุดท้าย หมอก็บอกว่า คงไม่มีเส้นไหนให้แตกอีกแล้ว พี่บีออกจากห้องผ่าตัดมาก็ยังไม่ฟื้นอีกเลย เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว พี่มืดรับไม่ได้ ไม่ไปทำงาน ไม่กินไม่นอน ได้แต่นั่งเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่เข้าใจว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเค้า เหมือนตกจมดิ่งไปในหลุมลึกที่ไม่มีทางขึ้น ดิ้นรนทำทุกทางเพื่อคนรัก พี่บีอยู่โรงพยาบาล 3 เดือน แบบไม่รู้สึกตัว จนวันหนึ่ง อยู่ๆพี่บีก็ลืมตาขึ้นมา พี่มืดและครอบครัวดีใจกันมาก แต่พี่บีก็แค่ลืมตา กระพริบตา ไม่ได้รับรู้อะไร นิ้วก็เริ่มกระดิกได้ ความหวังของพี่มืดเริ่มเกิดอีกครั้ง พี่มืดเอาแหวนแต่งงานที่ต้องถอดออกมาใส่ให้ แต่นิ้วพี่บีบวมใสไม่ได้ พี่มืดพูดติดตลกทั้งน้ำตากับพี่บีว่า “อ้วนขึ้นนะเธอ ลุกขึ้นมาเดินได้แล้ว” หมอบอกว่า สำหรับคนเป็นโรคแบบนี้ รักษาอะไรไม่ได้ นอกจากรอ บางคนก็จะฟื้นตื่นขึ้นมาเอง บางคนตื่นก็หาย บางคนถึงตื่นมาก็ช่วยตัวเองไม่ได้ แต่บางคนก็อาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทราตลอดไป ขอแค่มีความหวังและกำลังใจ อะไรก็เกิดขึ้นได้ หมอแนะนำให้พาพี่บีกลับไปดูแลที่บ้าน พี่มืดต้องพยายามทำให้ตัวเองอยู่ได้ ทั้งเพื่อตัวเอง และเพื่อพี่บี ชีวิตทุกวันนี้ พี่มืดตื่นขึ้นเพราะหมาที่พี่บีเคยเลี้ยงไว้ เข้ามาเลียหน้าปลุก พี่มืดต้องเปิดประตูบ้านให้มันออกไปข้างนอก ลงมาข้างล่างชงกาแฟ และแวะเข้าไปหาพี่บีที่ห้อง พี่มืดจะนั่งคุยเรื่องราวทั่วไป เปิดเพลง บางทีก็เอากาแฟเข้าไปใกล้ๆจมูกพี่บี เพราะพี่บีก็ติดกาแฟเหมือนกัน ถ้าอยากกินก็ตื่นขึ้นมากินนะ พี่มืดจะบอกพี่บีอย่างนี้ หลังจากดูพี่บีเสร็จก็ออกไปทำงาน ไปทำงานแล้วก็กลับบ้าน มานั่งเป็นเพื่อนพี่บี เป็นกิจวัตรอย่างนี้ทุกวัน จากคนที่เคยสนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้ ก็กลับเป็นคนเงียบสงบ รถติดก็จะหยิบหนังสือสวดมนต์มาอ่าน จนทุกวันนี้ท่องจบได้เป็นหน้าๆ ทำบุญ เข้าวัด โดยหวังบุญกุศลจะส่งผลถึงคนรัก ที่บ้านก็ต้องเปิดเพลงที่พี่บีชอบ ต้องนั่งพูดคุยเรื่องต่างๆให้ฟังทุกวัน พยายามหาอะไรที่เค้าชอบมาให้ได้รับรู้ อะไรก็ได้ ที่จะทำให้เธอกลับมาดังเดิม จนทุกวันนี้เวลาผ่านไปเกือบ 1 ปีแล้ว ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน พี่บีก็ยังเหมือนเดิม ตาที่ลืมขึ้นมา ก็มองอย่างเหม่อลอย โดยหาจุดโฟกัสไม่ได้ นิ้วมือทำได้แค่เพียงกระดิก แต่พี่มืดเชื่อว่า พี่บีรับรู้อยู่ข้างในแต่แสดงออกมาไม่ได้ พี่บีก็คงกำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อที่จะกลับมา พี่มืดก็จะต่อสู้เหมือนกัน เค้าจะไม่ทิ้งไปไหน และจะทำทุกอย่างเท่าที่ชีวิตนี้จะทำให้ได้ จะรอคอยอย่างมีความหวังต่อไป แม้เวลาจะนานต่อไปอีกแค่ไหน เมื่อถามว่า ถ้าพี่บีตื่นขึ้นมา พี่มืดอยากพูดอะไรกับพี่บีเป็นคำแรก พี่มืดตอบว่า “ผมอยากจะขอบคุณเค้า เพราะ ที่เค้าเป็นแบบนี้ทำให้ผมรู้ว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน และถ้าผมเป็นคนที่นอนอยู่ตรงนั้นแทนที่จะเป็นเค้า ผมเชื่อว่าเค้าคงดูแลผมได้ดีกว่าที่ผมดูแลเค้า” หลายคนบอกว่า ไม่มีอะไรเอาชนะกาลเวลาได้ แต่เราเชื่อว่าความรักสามารถเอาชนะวันเวลาได้ ขอบคุณพี่มืด พี่บี และครอบครัว ที่ทำให้เรารู้จักคุณค่าของความรักที่ยิ่งใหญ่เหนือเวลา ปล. อ่านเรื่องราวจบ ถ้ายังไม่ฟังเพลงนี้ ให้ฟังอีกครั้งอาจน้ำตาซึมได้อีก ความรู้สึกมีที่โลกทุกวันนี้ยังมีคนที่รักกันจริงๆให้เห็นอยุ่ (นึกว่ามันมีแต่ในนิยายหรือเป็นเพียงจินตนาการ) อิจฉาผู้หญิงคนนี้ที่ค้นพบรักที่แท้จริง แต่เศร้าใจที่เค้าไม่อาจรับรู้มันได้ มาทดสอบสมองกันลองนับข้อความด้านล่างต่อไปนี้ว่ามีอักษร F อยู่กี่ตัว > นับหนเดียวนะครับ ตั้งใจให้ดี... > > FINISHED FILES ARE THE RE > SULT OF YEARS OF SCIENTI > FIC STUDY COMBINED WITH > THE EXPERIENCE OF YEARS... > > > > > > คุณนับได้เท่าไหร่ครับ ? > > > > > > > ถ้าคุณนับแล้วไม่ได้ 6 ตัว คุณผิดครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า > > ผมให้โอกาสคุณกลับไปนับใหม่นะครับ เอ้าลองดู... > > > > > > > > > > > > เหตุผลที่คุณนับไม่ได้ 6 เพราะ สมองของคุณไม่สามารถรับคำว่า OF หลาย ๆ ตัวในเวลาเดียวกันได้ > > > > > > > แต่หากคุณนับได้ 6 ตัว ตั้งแต่ครั้งแรก คุณค่อนข้างมีสมองที่ดีเลิศดั่งอัจฉริยะเลยทีเดียว > หากคุณนับได้ 5 ตัว ถือว่าสมองของคุณปราดเปรื่อง > หากคุณนับได้ 4 ตัว ถือว่าค่อนข้างดีครับ > แต่หากนับได้ 3 ตัว อย่าเสียใจ เพราะถือว่าสมองอยู่ในขั้นธรรมดา > แต่หากนับได้ 1 หรือ 2 ตัว ผมว่านอกจากต้องเช็คสมองแล้ว ยังต้องเช็คสายตาด้วยนะครับ   เพราะ...“เป็นเพราะรักมาก.......จึงงาม
55555555555555+ พี่ๆเพื่อนๆ น้องๆมาอ่านคงนึกว่าไอ้นิดคนนี้มันอินเลิฟอ่ะดิ หรือไม่ก็ว่ามันบ้าไปแล้ว หุหุ ไม่ใช่ทั้งสองอย่างหรอก ก็คนมันสบายใจแล้วอ่ะดิ หาเรื่องกิน หาที่เที่ยว ผิดหวังที่ไม่ได้ไปภูสอยดาว บังเอิญหาที่เที่ยวแล้วเจอคนอื่นเขียนไว้..เลยฮาๆๆๆ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง ขอบคุณพี่ปู พี่ศา พี่แอ๋ว พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ที่ยังรักและคิดถึงนิดอยู่ นิดสบายใจแล้ว บ้าๆบอๆ เหมือนเดิมได้แล้ว กลับมากวนตีนชาวบ้านได้แล้ว หุหุ จากตัวตนถึงเจ้าเงาโง่คิดจะอยากหนีจากฉันมันไม่ง่ายหรอก
แกคิดหรอ ว่าฉันชอบที่เป็นแบบนี้
ถ้าแกอยากหนีจากฉัน
ก็เชิญฆ่าฉันให้ตายไปซะเลยซิ
แล้วมันจะได้อะไร ...ฉันหายไปนะหรือ
อิม.... แกอย่าลืมว่าฉันตาย แกก็หายไปด้วย
...................
เจ้าเงาโง่เอ๋ย
ตัวตนกับเงา เราแยกกันไม่ได้หรอก
เจ้าก็ยังดี..กว่าฉันเยอะ
และฉันก็ว่าฉันยังโชคดีกว่าอีกหลายต่อหลายคน
ที่ตื่นเช้ามา ฉันได้เห็นเงาตัวเองทุกเช้า
นั่นแสดงว่า ฉันยังมีชีวิตอยู่
เคยสังเกตุไหม เจ้าเงา
ทุกๆครั้งที่เราแพ้ เรายังมีเงาอีก 2 เงา
อยุ่กับเราเสมอ
เงาที่ดูใหญ่แต่อบอุ่น
ในวันนี้เงาสองเงาที่เราเห็น
เริ่มจะลดลงมาต่ำลงกว่าเดิมเยอะ
อาจด้วยกาลเวลาทำให้เงาทั้งสองเป็นเช่นนั้น
และเรากับเจ้าล่ะ
เรายังยืนตรงได้
มีชีวิต และแรงกายอยู่
เมื่อเงาทั้งสองที่เคยอยู่เคียงข้างเราตลอดเริ่มเดินตามช้าลง
ทำไมเราไม่อยู่หลังเงานั้นบางล่ะ
งานมันลำบากแค่นี้เอง
ถ้าเทียบกับเงาทั้งสองที่เลี้ยงเรามา
ไม่ฟังใครก็เท่านั้น ดื้อก็สุดๆ
สั่งอะไรก็ไม่ค่อยทำตาม
เฮ้ย เกิดเป็นพ่อแม่เราลำบากกว่าเยอะ
เพราะมีลูกอย่างเราไง555+
เป็นไงล่ะเงา..เจ้าเข้าใจเราไหม?
.............
วันนี้เราอาจแพ้
แต่เราจะไม่แพ้ตลอดไปใช่ไหม? เงา
............... เมื่อเงาอยากจากเราไป..จะทำไงดีเป็นเงามันน่าเบื่อจัง
ไอ้ตัวตนมันจะไปไหน ทำไมเราต้องเดินไปตามมันด้วยวะเนี่ย
ฉันไม่ชอบแสงเอาเลยส่องมาเห็นตัวตน แต่มันไม่ใช่ตัวจริง
คุณเข้าใจฉันไหม "ตัวตนไม่ใช่ตัวจริง"
ก็เวลาแสงส่องที่คุณเห็นฉันมันไม่ใช่ทั้งหมดนี่ คุณไม่ได้ก้มมองเงาเลยนิ
ฉันชอบกลางคืนที่มืดมิดเอามากๆ
เพราะว่าไรนะหรอ??????
เพราะว่าฉันไม่เหนื่อยต้องออกมาพร้อมตัวตน
ในความมืดดีไงหรอ
ฉันไปไหน ทำไรไม่มีใครเห็น
อยากเดิน อยากนอน อยากนั่ง ก็ทำได้เลย
ตอนกลางวันไม่ดีไงหรอ
ก็มันมีแสงไง
แสงส่องมาทีไร แม่_ งได้ตัวตนมันก็ไม่ยอมหลบแสงบางเลย
มันร้อนก็รู้ตัวนะ แต่มันก็บ้าหันหน้าเข้าหาแสง
แสงอาจจะร้อนในบางวัน จนหน้าไอ้ตัวตนมันไหม้
มันก็ไม่บ่นว่าแสง จะว่าได้ไงก็แสงมันอยู่ไกล
(แสงเร็วกว่าเสียง เกี่ยวกันไหมเนี่ย)
ฉันเป็นเงาของตัวตน..
ฉันอยากเดินหนีจากตัวตนมัน เพราะทนไม่ได้กับแสง
แต่มันก็หนีมันไม่ได้สักที
ไอ้ตัวตนมันก็ดีนะ บางครั้งมันก็ปกป้องเงาอย่างฉัน
มันสู้หลังชนฝา เงาอย่างฉันจะลุกขึ้นได้และอยู่หลังมัน
เวลานั้นฉันจะรู้สึกว่าได้ใกล้ชิดกับตัวตน
และเข้าใจตัวตน แต่ฉันก็ช่วยอะไรมันไม่ได้
ฉันเลยอยากหนีไปจากตัวตนที่เป็นอยู่นี่
อยากหนีทำอะไรตามที่ใจคิด
อยากมีอิสระในบางครั้ง
ไม่ต้องออกมามีสีสันเหมือนตัวตน
เป็นเพียงสีดำสีเดียว
รูปร่างไม่สวยงาม หุ่นไม่เหมือนแจกันก็เถอะ
ฉันก็อยากหนี จากตัวตน
ฉันหามันทุกวิถีทาง
เฮ้ย เหนื่อยจัง ""___'''
ถ้ารู้วิธีฉันจะรีบทำ.. ใครเคยหนีตัวตนสำเร็จบอกฉันที
|
|
|
